Język chorwacki jest językiem, który dostarcza językoznawcom wielu kontrowersji. Spowodowane są one tym, iż wielu z nich nadal nie może się zdecydować, czy serbski należy traktować jako samodzielny język, czy może myśleć o nim w ten sposób, w jaki myślano do końca lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, do kiedy język ten funkcjonował jako język serbsko- chorwacki. Uważany był on do tamtego momentu za w pewnym sensie standardowy język południowosłowiański, który różnił się troszkę od siebie w zależności od terenu, na którym się nim posługiwano (inaczej brzmiał, gdy używano go na terenach chorwackich, a inaczej na przykład na terenie Serbii).

Taki stan rzeczy miał swoją przyczynę w sytuacjach zaistniałych zarówno przez wzgląd na różnice terytorialne wymienionych terenów, jak też ze względu na odrębną kulturę tych krajów, która również wywarła wpływ na kształtowanie się obu języków. Poza tym całe to połączenie języków i utworzenie serbsko- chorwackiego było pewnego rodzaju wybiegiem natury politycznej, który jednak nie znalazł szerszego poparcia. Ten połączony język serbsko- chorwacki był widoczny w literaturze, którą wspólnie te dwa kraje tworzyły.